Łupki, lobbing i demokracja

O lobby łupkowym, demokracji i związkach między wydobyciem gazu łupkowego a zmianami klimatu opowiada reżyser “Gaslandu” Josh Fox w rozmowie z AlterNetem.

photo: Kris Krüg / Creative Commons
photo: Kris Krüg / Creative Commons

O lobby łupkowym, demokracji i związkach między wydobyciem gazu łupkowego a zmianami klimatu opowiada reżyser “Gaslandu” Josh Fox w rozmowie z AlterNetem.

Ten wywiad odbył się w maju tego roku, w dzień po rozejściu się wiadomości, że konserwatywny aktywista, założyciel organizacji Project Veritas James O’Keefe próbował wrobić Josha Foxa i innych działaczy ekologicznych w zmyślone przyjmowanie pieniędzy od potentata naftowego z Bliskiego Wschodu w celu sfinansowania antyłupkowego filmu. W swoim 20-minutowym filmie O’Keefe zmontował wypowiedzi Foxa w taki sposób, żeby zasugerować jego zainteresowanie ofertą nafciarza. Obróciło się to przeciwko O’Keefemu, gdy Fox opublikował całe, niepocięte nagranie rozmowy, udowadniając, że nie zamierzał przyjmować pieniędzy od grupy, która odmówiła ujawnienia bliższych informacji na swój temat.

Cliff Weathers: Czy nie masz czasami poczucia, że stałeś się dla niektórych “wrogiem publicznym”?

Josh Fox: Przez ostanie cztery albo pięć lat nie tylko ja, ale wszyscy ci, którzy występowali w moich filmach — naukowcy mówiący prawdę o szczelinowaniu — musieli znieść nieprawdopodobną ilość ataków, zarówno najbardziej nikczemnych i kłamliwych, jak i normalnej krytyki, jakiej można się spodziewać w przypadku każdego rodzaju nowych informacji. Lecz najbardziej niepokojąca jest ciągła praca machiny oczerniania i dezinformacji, która bezustannie bierze na celownik ludzi z moich filmów i mnie oraz wszystko, co wiąże się z tą kwestią. Ma to dewastujący wpływ na debatą publiczną w USA.

W dzisiejszych czasach traktujemy jako oczywistość, że są korporacje reagujące atakami na nowe informacje i posługujące się kłamstwem, aby chronić swoje interesy. I że będą to robić w najbardziej pokrętny i bezczelny sposób. Stało się to częścią amerykańskiego życia. W tzw. debatach o sprawach publicznych jedna strona po prostu kłamie. To nie jest prawdziwa debata. Oszustwo nie jest punktem widzenia.

Gdy zacząłem pracę nad filmem, była to już bardzo kontrowersyjna kwestia w moich okolicach. W górnym dorzeczu Delaware było wielu ludzi, którzy chcieli zarobić pieniądze dzierżawiąc swoją ziemię. Zadziwiające było, jak szybko nastąpiły podziały wzdłuż pewnych linii kulturowych, nasilając istniejące już od dawna napięcia. Więc stałem się twarzą ludzi, którzy próbowali zachować piękno i integralność środowiska naturalnego oraz zdrowie społeczności. I było też wielu ludzi, którzy po prostu chcieli zarobić, narażając na niebezpieczeństwo sąsiadów i szkodząc nam wszystkim, ludzi chcących zniszczyć jeden z najpiękniejszych obszarów na świecie — dorzecze Delaware, które stanowi jednocześnie obszar wododziałowy dla Nowego Jorku, Filadelfii i Południowego New Jersey.

A więc od początku wiedziałem, że będzie gorąco. Ale nie mogłem przewidzieć, że ataki będą tak podstępne, bezczelnie kłamliwe i osobiste. Atakowano nas w każdy, nawet najbardziej niedorzeczny sposób, zarówno moje filmy, mnie osobiście, jak i ludzi z filmów. Jest to ciągle obecne w naszym życiu.

Są ludzie, którzy pójdą do restauracji, żeby nagrywać i filmować różne rzeczy ukrytą kamerą. Dla mnie jest to naprawdę oburzające. Nie rozumiem, jak można prowadzić kampanię na rzecz jakiegoś punktu widzenia, kiedy twoim głównym sposobem działania jest oszustwo. Wszystko to ma na celu wywoływanie zamętu i wątpliwości wśród publiczności głównego nurtu. Wytwarzają w ten sposób chmurę wątpliwości wokół prawdziwych informacji, tak, aby ludzie nie wiedzieli, w co wierzyć i komu zaufać. Nasza praca oparta jest na gruntownych badaniach i weryfikowana na podstawie tak wielu źródeł, jak tylko można sobie wyobrazić. Każda linijka w tych filmach została sprawdzona przez nasz zespół, który jest niezwykle drobiazgowy pod względem wierności faktom, lecz również przez HBO, które nie wyemitowałoby ich, gdyby nawet jeden wers był niezgodny z prawdą.

CW: Jednym z bohaterów drugiej części “Gaslandu” jest człowiek, który opuścił Partię Republikańską z powodu zniesmaczenia szczelinowaniem. Dla zwykłego obserwatora jest to kwestia mająca duży związek z poglądami politycznymi. Lecz nie jest tak w przypadku ludzi, których spotkałeś. W jaki sposób, twoim zdaniem, szczelinowanie zmienia ludzi bezpośrednio dotkniętych jego skutkami?

JF: Szczelinowanie sprawiło, że ludzie, którzy normalnie nie rozmawialiby ze sobą z powodu różnic politycznych, zaczęli bardzo intensywnie wymieniać poglądy. To nie jest kwestia partyjna. Cały czas podróżuję z pokazami filmów i rozmawiam z członkami organizacji ekologicznych. Występuję w stanach “czerwonych” (popierających Republikanów), w stanach “niebieskich” (popierających Demokratów), a także w “niebieskich” częściach stanów “czerwonych” i w “czerwonych” częściach stanów “niebieskich”. Ilekroć przemysł wydobywczy przybywa do tych miast i okazuje się, że zamierza zniszczyć wszystko, co ludzie posiadają, różnice polityczne przestają mieć znaczenie. Ludzie szybko się jednoczą i rozmawiają ze sobą, społeczni konserwatyści z postępowymi demokratami. Zadziwiająca zbieżność.

Noszę ze sobą wszędzie w portfelu kartę biznesową człowieka o imieniu Craig Stevens. Jest on Pensylwańczykiem w szóstym pokoleniu. Na jego karcie widnieje wąż z “Don’t tread on me” (historyczna flaga amerykańska, obecnie używana przez zwolenników Tea Party — przyp. tłum.), z wciśniętą w sam środek wieżą wiertniczą. I to jest antyłupkowy aktywista z Tea Party, ludzie wymyślili nawet nową nazwę: “green tea” (“zielona herbata”).

A później ludzie uświadamiają sobie, że to nie są firmy amerykańskie, lecz ponadnarodowe, i że nie są lojalne. Zniszczą teren, na którym działają, czy to w Pensylwanii, Teksasie lub Nowym Jorku, czy też w Nigerii, Ekwadorze lub Peru. Uświadamiają sobie, że zawsze były grupy ludzi “spisanych na straty” dla dobra biznesu. Zmasakrowani przez Gwardię Narodową podczas ataku na kopalnie węgla w Kolorado sto lat temu lub dzisiaj w delcie Nigru albo Zachodniej Wirginii, gdzie góry są wysadzane w powietrze. W tym momencie w strefie rażenia znaleźli się mieszkańcy obszarów Marcellus Shale, Barnett Shale czy Haynesville Shale. Przemysł paliw kopalnych zawsze traktował tych ludzi jedynie jako przeszkodę. Nie mają oni żadnych praw ani możliwości odwołania się poprzez normalne demokratyczne kanały. W taki właśnie sposób branża prowadzi swoje interesy od setek lat.

Teraz zakres “spisywania na straty” rozszerzył się i uderza w ludzi ze wszystkich grup i klas społecznych. Więc ich reakcja na zniewolenie przez tak potężny przemysł będzie, jak sądzę, podobna, niezależnie od tego, czy są liberalnymi demokratami, konserwatystami czy też zwolennikami Tea Party. Tym, co często dzieli ludzi, są pieniądze. Niektórzy bardzo chcą pieniędzy, inni nie. I to również może nie mieć nic wspólnego z podziałami politycznymi. Amerykanie po prostu uzmysławiają sobie, jak bardzo są pozbawiani głosu.

Bardzo lubię przytaczać opublikowane niedawno studium Uniwersytetu Princeton. Zapytano ludzi: “Jaką formę rządów ma tak naprawdę Ameryka?”. Wydział nauk politycznych przeprowadził szerokie badania i po przeanalizowaniu wyników okazało się, że… w rzeczywistości Ameryka nie ma demokracji, Ameryka jest oligarchią, rządzoną przez potężnych i bogatych.

Co to oznacza dla nas? No cóż, oznacza to, że 90% obywateli może chcieć obowiązku sprawdzania przeszłości osób kupujących broń palną, i nie otrzymać tego. 90% ludzi może domagać się podniesienia płacy minimalnej do 10 dolarów lub więcej, i nie otrzymać tego. 80% ludzi może domagać się ograniczeń emisji gazów cieplarnianych, i nie otrzymać tego. Oznacza to, że tak naprawdę się nie liczymy, nasze opinie nie mają znaczenia. Właśnie o tym mówi badanie z Princeton. I ludzie to teraz w pełni rozumieją, i mamy nieprawdopodobną ilość frustracji — ludzie przystępują do radykalnej prawicy i do bardziej postępowej lewicy. Coraz więcej osób zmienia przekonania, ponieważ uświadamiają sobie, że nie mają żadnego wpływu.

Musimy zdać sobie sprawę z tego, że Ameryka nie zawsze była demokracją. Kiedy kobiety nie miały prawa głosu, Ameryka nie była demokracją. Kiedy ludzie kolorowi nie mieli prawa głosu, nie byliśmy demokracją. Co robiliśmy w tamtych czasach, żeby wprowadzić więcej równości do naszego społeczeństwa? Cóż, robiliśmy wszystko: organizowaliśmy się, strajkowaliśmy, stosowaliśmy nieposłuszeństwo obywatelskie. Przejmowaliśmy trendy kulturalne, tworzyliśmy muzykę, sztukę i filmy. Robiliśmy wszystko co w naszej mocy, próbując przekształcić społeczeństwo.

Musimy naciskać na naszych ustawodawców. Niedawno 300 osób zdecydowało się powitać prezydenta Obamę w Cooperstown antyłupkowymi transparentami. Tego samego dnia 200 osób w ten sam sposób przywitało gubernatora Cuomo w Long Island. To się dzieje nieustannie. Przyglądam się temu i jest to piękne. Sprawia to, że niemal czuję, że demokracja jest siłą nie do poskromienia. Odradza się na samym dole i na poziomie lokalnym, i jest to niezwykle ekscytujące.

CW: Obejrzałem niedawno ponownie obie części “Gaslandu”. I zauważyłem, że w porównaniu z nowym filmem przesłanie pierwszej części trąci już myszką. Tak wiele się zmieniło od tamtego czasu. Gdy “Gasland” wchodził po raz pierwszy na ekrany, był to temat, o którym ludzie nic nie wiedzieli i przesłanie było naprawdę proste i bezpośrednie. Drugi film przeniósł to na inny poziom wyrafinowania.

JF: Też tak myślę. Kiedy robiłem pierwszy “Gasland”, nie miałem pojęcia o szczelinowaniu, opisywał on tak naprawdę moją drogę do wiedzy. Sądzę, że każdy, kto oglądał ten film, przeszedł podobny proces. Myślę, że odniósł on tak duży sukces, ponieważ opowiedział tę historię.

Ale teraz wszyscy już wiedzą, czym jest szczelinowanie. Drugi film porusza następną kwestię: teraz, gdy wszyscy już wiedzą czym to jest i powstał ruch protestu, chcemy wiedzieć, co rząd zamierza z tym zrobić. Więc drugi film jest dochodzeniem w sprawie roli rządu w rozwoju wydobycia gazu łupkowego i ropy łupkowej — pytaniem o to, jak to się stało, że korporacje szczelinują nasz rząd. Gdy jadę do Waszyngtonu, lubię podkreślać, że jest on największym terenem szczelinowania w Stanach Zjednoczonych. Rząd jest niszczony przez strumienie pieniędzy wtryskiwanych pod wysokim ciśnieniem. To całkowicie rozkrusza naszą demokrację.

CW: A o czym będzie następny film?

JF: Mój następny film będzie o klimacie. Świadomość tego, w jakim znaleźliśmy się impasie, jest bardzo trudna i ogromnie przygnębiająca. Zaczynałem jako ktoś, kto nic nie wiedział o szczelinowaniu, a teraz zajmuje mnie ta cała niewiarygodnie głęboka i ciężka do udźwignięcia wiedza o najważniejszym problemie, przed którym stoi nasza planeta — zmianie klimatu. Tak naprawdę szaleńcza przemiana, spędziłem na tym ostatnich sześć lat mojego życia.

Zaczynam uświadamiać sobie, że najważniejszą rzeczą, jaką możemy zaoferować, są nasze struktury oddolnej demokracji. Problem zmian klimatu to nie tylko kwestia emisji, zanieczyszczeń i toksyn. To kwestia struktur wartości, i nie walczymy jedynie z przemysłowymi korporacjami, mówimy tutaj o obronie naszej cywilizacji. Jak to robimy? Cóż, robimy to jednocząc się i dzieląc wspólne wartości.

Jest to kwestia dotycząca zarówno własności prywatnej i praw jednostki, jak i własności wspólnej, społecznej oraz szerzej rozumianych praw człowieka. Pokazuje w rzeczywistości głębię idei umowy społecznej.

Takie ostatnio mam myśli, są one równie głębokie i ważne, jak myśli o zakwaszeniu oceanów, stężeniu dwutlenku węgla w atmosferze i masowym wymieraniu gatunków. Próbuję głęboko zastanowić się nad korzeniami naszych zobowiązań wobec siebie nawzajem w tym procesie. A więc jest to niemal metafizyczny rodzaj podróży, dlatego też nie wiem, dokąd nas doprowadzi ten nowy film.

CW: Stałeś się twarzą ruchu antyłupkowego. Czy ten film jest sposobem na poszerzenie twojego oddziaływania lub horyzontów?

JF: Myślę, że jest to naturalna ewolucja. Mówimy o paliwach kopalnych. Zanim zrobiłem cokolwiek na ten temat, robiłem sztuki i filmy, zarówno narracyjne, jak i dokumentalne — i będę nadal je robił. Tak więc ten film jest następnym ważnym rozdziałem w tej pracy ekologicznej. Lecz pracuję jednocześnie nad scenariuszem dotyczącym wojny w Iraku, jest on na ukończeniu. Zamierzamy objechać cały kraj ze spotkaniami o energii odnawialnej, najpierw w stanie Nowy Jork, potem w całych Stanach Zjednoczonych.

W moim odczuciu szczelinowanie i klimat są tak ściśle powiązane, że prawie nie postrzegam ich jako osobnych problemów. Myślę tylko, że dzięki szczelinowaniu ludzie mogą to zrozumieć w bardzo bezpośredni sposób. Wiesz, 15 milionów Amerykanów mieszka w odległości nie większej niż jedna mila od odwiertu do szczelinowania, a to dopiero początek, ambicje przemysłu wydobywczego sięgają znacznie dalej. To przejaw nieznającego żadnych granic festiwalu wiercenia na całym świecie w poszukiwaniu paliw. Ten proceder może nas zepchnąć w przepaść, w kierunku nienadającej się do życia planety. Więc dla mnie te dwie kwestie to tak naprawdę dwie strony jednej monety.

Wywiad pt. Gasland Filmmaker Josh Fox Pushes Back at Critics and Disinformation About Fracking ukazał się na witrynie AlterNet. Przeł. Jan Skoczylas.

Tłumaczenie ukazało się po raz pierwszy na stronie Zielonych Wiadomości

Sukces pisany węglem

Koalicja Klimatyczna z zadowoleniem przyjęła fakt, że przywódcy europejscy, w tym polska Premier Ewa Kopacz, zaakceptowali cele unijnej polityki klimatycznej do roku 2030. Jednocześnie Koalicja wskazuje, iż szczegółowe ustalenia Rady Europejskiej nie gwarantują osiągnięcia tych celów i grożą utrzymaniem zależności polskiej gospodarki od węgla.

koalicjaklimatycznalogoKoalicja Klimatyczna z zadowoleniem przyjęła fakt, że przywódcy europejscy, w tym polska Premier Ewa Kopacz, zaakceptowali cele unijnej polityki klimatycznej do roku 2030. Jednocześnie Koalicja wskazuje, iż szczegółowe ustalenia Rady Europejskiej nie gwarantują osiągnięcia tych celów i grożą utrzymaniem zależności polskiej gospodarki od węgla.

Państwa członkowskie UE uzgodniły, że do 2030 roku Unia obniży emisje gazów cieplarnianych o 40%, zwiększy udział odnawialnych źródeł energii o 27% i poprawi efektywność energetyczną o 27%. Cel dla odnawialnych źródeł jest wiążący tylko na poziomie UE, a nie na poziomie krajów członkowskich, natomiast cel dla efektywności energetycznej w ogóle nie jest wiążący, co zagraża ich realizacji. Oba cele są też zbyt słabe w porównaniu do rzeczywistych możliwości UE.

 — Bez wiążących celów dla energetyki odnawialnej i efektywności energetycznej dla poszczególnych, państw, sektory te nie będą się w Polsce prawidłowo rozwijać. W ten sposób stracimy szansę na zmniejszenie uzależnienia od węgla i importu paliw kopalnych z zagranicy — mówi Tobiasz Adamczewski, ekspert ds. energetyki WWF Polska — Dlatego tak ważne jest, by wypełnić tę lukę dobrym, pro-obywatelskim krajowym prawem.

 Z wyliczeń Warszawskiego Instytutu Studiów Ekonomicznych wynika, że samo przyjęcie 30% celu poprawy efektywności energetycznej, pozwoliłoby do 2030 r. zmniejszyć import gazu o 17%, a ropy naftowej o 19% w stosunku do obecnej polityki. Polska nie potrzebowałaby też wtedy importu węgla kamiennego .

 Polski rząd uzyskał zgodę na przyznawanie darmowych uprawnień energetyce, a jednocześnie obietnice znacznego wsparcia finansowego, które ma ułatwić przestawienie polskiej gospodarki na niskoemisyjne tory. Jednak, o ile środki te nie zostaną właściwie spożytkowane, przyjęte zapisy i darmowe uprawnienia mogą przedłużyć nasze uzależnienie od węgla i opóźnić niezbędne zmiany w sektorze energetycznym.

 — Kluczowe jest, aby wynegocjowane przez polski rząd wsparcie finansowe wykorzystać we właściwy sposób: na zwiększanie efektywności energetycznej i wspieranie energetyki obywatelskiej, tak aby każdy obywatel mógł na własnej skórze odczuć, że polityka klimatyczna oznacza korzyści — mówi Zbigniew Karaczun, ekspert Koalicji Klimatycznej — Obecnie pieniądze z mechanizmów solidarnościowych łatają tylko dziurę budżetową i powiększają zyski firm energetycznych.

 W latach 2013 — 2019 Polska może liczyć na ponad 3 miliardy euro wsparcia w ramach klimatycznych mechanizmów solidarnościowych. Niestety całość tych środków ma trafić do budżetu państwa, zamiast wesprzeć budżety domowe obywateli. Ponadto, 7,5 mld euro, które firmy energetyczne mają w latach 2013–2019 zainwestować w odchodzenie od paliw kopalnych w zamian za przekazane im uprawnienia, przeznaczone zostanie głównie na projekty utrwalające status quo w energetyce .

 Rada Europejska planuje rewizję przyjętych decyzji po poznaniu wyników międzynarodowych negocjacji klimatycznych które mają zakończyć się porozumieniem na Konferencji Klimatycznej COP21 w Paryżu w 2015 roku. Oznacza to, że przyjęte cele UE mogą jeszcze być wzmocnione lub osłabione.

źródło: Koalicja Klimatyczna

zobacz także: Wiceprzewodniczący IPCC —  planowana przez UE  40 % redukcja emisji,  to “za mało, za późno”

Wiceprzewodniczący IPCC — planowana przez UE 40% redukcja emisji, to: “za mało, za późno”

Zdaniem wiceprzewodniczącego Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), profesora Jima Skea, redukcja europejskich emisji dwutlenku węgla o 40% do 2030 roku, to będzie “za mało, za późno”.

Zdaniem wiceprzewodniczącego Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu  (IPCC), profesora Jima Skea, redukcja europejskich emisji dwutlenku węgla o 40% do 2030 roku, to będzie “za mało, za późno”. Czytaj dalej Wiceprzewodniczący IPCC — planowana przez UE 40% redukcja emisji, to: “za mało, za późno”

Grupa około 700 buddystów bierze udział w People’s Climate March w Nowym Jorku

Wiem, że moja droga do oświecenia może się spełnić jedynie dzięki związkowi z otaczającym mnie światem”, wyjaśniła członkini Brooklyn Zen Centre, Njeri Matheu, w czasie marszu ulicami Manhattanu. “Nie chodzi tu tylko o skupienie do wewnątrz, lecz również o bycie połączonym z twoim światem”. Wokół niej około 700 buddystów należących do ponad 35 organizacji buddyjskich, maszerowało w rytm dzwonków medytacyjnych, niosąc banery z hasłami ekologicznymi. Ta buddyjska grupa, szła wraz z około 400 000 innych protestantów, którzy 21 października wzięli udział w People’s Climate March — największym tego rodzaju marszu w historii.

photo.Joshua Eaton
photo.Joshua Eaton

Wiem, że moja droga do oświecenia może się spełnić  jedynie dzięki związkowi  z otaczającym mnie światem”,  wyjaśniła członkini Brooklyn Zen Centre, Njeri Matheu, w czasie marszu ulicami Manhattanu.  “Nie chodzi tu tylko o skupienie do wewnątrz, lecz również  o bycie połączonym z twoim światem”. Wokół niej około 700 buddystów należących do ponad 35 organizacji buddyjskich, maszerowało w  rytm dzwonków  medytacyjnych, niosąc banery z hasłami ekologicznymi.  Ta buddyjska grupa, szła wraz z około  400 000 innych protestantów, którzy 21 października wzięli udział  w People’s  Climate  March —  największym tego rodzaju marszu w historii.

Po trzygodzinnym nabożeństwie międzywyznaniowym w niedzielę rano, kapłan Czystej Krainy (jedna z tradycji buddyjskich —  przyp.tłum.), Czcigodny Dr. T. Kenjitsu Nakagaki i grupa mnichów Theravady  niosących wielką międzynarodową flagę buddyjską, poprowadzili grupy buddyjskie do głównego nurtu marszu,  który podążył  42nd Street przez Times Square i zatrzymał się w pobliżu rzeki Hudson.  W marszu wzięły udział organizacje należące do wszystkich głównych szkół buddyjskich, maszerując  obok  grup, takich jak mniszki katolickie,  Unitarianiei  Uniwersaliści czy rodziny muzułmańskie.

Nigdy do tej pory nie byliśmy w sytuacji,  w której zagrożone  byłyby wszystkie istoty na tej planecie”, powiedział  magazynowi Tricycle Ayya Santussika z Karuna Buddhist Vihara dzień przed marszem.  “Daje to nam wszystkim  możliwość  spotkania się,  w sposób jakiego nie doświadczyliśmy nigdy przedtem”.

Wielu buddyjskich protestujących, podobnie jak Matheu, mówiło o tym, że udział w marszu był częścią ich ścieżki do oświecenia. “To musi zdarzyć się w relacji z nami samymi i ze wszystkimi innymi oraz ze światem wokół nas”,  powiedziała Sebene Selassie, dyrektor generalny New York Insight Meditation Centre.

Według znanej indyjskiej ekolożki Vandany Shivy, grupy religijne mają do odegrania kluczową rolę w wysiłkach na rzecz powstrzymania katastrofy klimatycznej. Shiva powiedziała magazynowi  Tricycle, że   “nowy model ekonomiczny zakłada, że wartości się nie liczą”.“Religia może na nowo wprowadzić wartości do ludzkiego myślenia, życia, umysłu i serca”.

Joshua Eaton

Tłumaczenie:  Jan Skoczylas

Joshua Eaton jest niezależnym dziennikarzem zajmującym się religią i społeczeństwem, prawami człowieka oraz bezpieczeństwem narodowym.

Artykuł  “People’s Climate March — An estimated 700 Buddhists marched together in last week’s demonstration.” ukazał się na stronie Tricycle: The Buddhist Review

Opublikowano za zgodą redakcji Tricycle: The Buddhist Review

zobacz także: Ponad 400 tys. osób wzięło udział  w Obywatelskim Marszu Klimatycznym w Nowym Jorku

Ponad 400 tys. osób wzięło udział w Obywatelskim Marszu Klimatycznym w Nowym Jorku

Ponad 400 tys. osób przeszło 21 września ulicami Nowego Jorku w Obywatelskim Marszu Klimatycznym pod hasłem: “Czyny nie słowa”, domagając się natychmiastowych działań dla ochrony klimatu. Długi na dwie mile Marsz wyruszył o 11.30 zachodnią granicą Central Parku, a otworzyła go delegacja dzieci Pierwszych Narodów Ameryki. Za nimi ruszyli przedstawiciele ludności rdzennej oraz społeczności z pierwszej linii walki z globalnym ociepleniem, a także liderzy działań dla ochrony klimatu — wśród nich Globalni Ambasadorzy i Ambasadorki Klimatu.

2014-09-Marsz-Nowy-Jork-01-300
photo.Diana Maciąga/Pracownia na rzecz Wszystkich Istot. KLIKNIJ ABY ZOBACZYĆ WIĘCEJ ZDJĘĆ

Ponad 400 tys. osób przeszło 21 września ulicami Nowego Jorku w Obywatelskim Marszu Klimatycznym pod hasłem: “Czyny nie słowa”, domagając się natychmiastowych działań dla ochrony klimatu. Długi na dwie mile Marsz wyruszył o 11.30 zachodnią granicą Central Parku, a otworzyła go delegacja dzieci Pierwszych Narodów Ameryki. Za nimi ruszyli przedstawiciele ludności rdzennej oraz społeczności z pierwszej linii walki z globalnym ociepleniem, a także liderzy działań dla ochrony klimatu — wśród nich Globalni Ambasadorzy i Ambasadorki Klimatu.

Struktura Marszu odzwierciedlała program i historię globalnego ruchu klimatycznego oraz jego różnorodność. W kolejnych kolumnach maszerowali ci, którzy budują lepszy świat: rodziny, młodzież, seniorzy, studenci, osoby związane ze zdrowiem publicznym. Za nimi grupy reprezentujące rozwiązania: energetykę odnawialną, działania dla środowiska, zieloną politykę i sztukę. Następnie maszerowali aktywiści, wskazując winnych kryzysu — niszczycielskie działania wielkiego biznesu. Hasło “Debata się skończyła” zaprezentowali naukowcy i grupy religijne, a za nimi szli pozostali uczestnicy marszu —  w sumie prawie pół miliona ludzi. “Nie ma planety B”; “Zmiana systemu nie klimatu”; “Zielone szkoły i miejsca pracy”; “Klimatyczna sprawiedliwość”; “Konsumpcjonizm zabija planetę”, a nawet “Oddział specjalny mam ds. czystego powietrza” — setki haseł złożyły się na wspólne przesłanie: domagamy się działań dla sprawiedliwej, bezpiecznej przyszłości. Uczestnicy uczcili dwoma minutami ciszy ofiary i tych, którzy przetrwali dotychczasowe skutki katastrofy klimatycznej. Zaraz po nich rozbrzmiał potężny alarm antywłamaniowy złożony z setek tysięcy głosów —  ostrzeżenie dla złodziei, którzy kradną naszą przyszłość.

 Do marszu dołączył Sekretarz Generalny ONZ Ban Ki-moon, który podczas konferencji prasowej wyraził pełne poparcie dla tego wydarzenia i nadzieję, że głos międzynarodowej społeczności zostanie wysłuchany i znajdzie odzwierciedlenie w decyzjach przywódców państw, którzy wezmą udział w Szczycie Klimatycznym ONZ zaplanowanym na 23 września.

 Zmiana klimatu to decydująca kwestia naszych czasów, nie ma chwili do stracenia. Idąc z ludźmi poczułem, że stałem się Sekretarzem Generalnym Społeczeństwa -

 powiedział Ban Ki-moon, Sekretarz Generalny ONZ.

Towarzyszyli mu były wiceprezydent USA, Al Gore, wybitna prymatolog Jane Goodall i burmistrz Nowego Jorku Bill de Blasio, który zadeklarował, że do 2025 roku emisja CO2 w mieście zostanie zmniejszona aż o 80%. Spośród znanych i lubianych w marszu wzięli udział: piosenkarz Sting i aktorzy —  Leonardo Di Caprio, który przemówi podczas ceremonii otwarcia Szczytu Klimatycznego oraz Mark Ruffalo, który aktywnie działa przeciwko wydobyciu gazu łupkowego i niedawno zaapelował do innych celebrytów o nieinwestowanie w paliwa kopalne.

 Od piątku na całym świecie odbywały się akcje solidarnościowe. Od Londynu po Papuę Nową Gwineę, przez Paryż, Rio, New Delhi, Sydney, Meksyk… W 2700 miejscowościach w najdalszych zakątkach globu kilkaset tysięcy ludzi wyszło na ulice, by wyrazić swoje poparcie dla ochrony klimatu i sprawiedliwości społecznej. “People?s Climate March” okazał się największą akcją dla klimatu w historii i odpowiedzią na najtrudniejsze wyzwanie, przed jakim stanęła ludzkość. Rozmach tego wydarzenia jest absolutnie bezprecedensowy — podobnie jak to, że ramię w ramię z ekologami stanęli związkowcy, politycy, lekarze i przedstawiciele każdej chyba grupy społecznej niezwiązanej z paliwami kopalnymi. Powszechna światowa mobilizacja dobitnie pokazuje, że jedynym, czego potrzebujemy w obliczu katastrofalnej zmiany klimatu, jest wola polityczna. Szczyt Klimatyczny, który odbędzie się już jutro pokaże, czy rządzący również dojrzeli do tego wniosku.

 Diana Maciąga, Nowy Jork, 22.09.2014

źródło: pracownia.org

Hozan Alan Senauke: Nie budzimy się sami

Alan Senauke: W okresie przygotowań do wyborów w Birmie, Jack Kornfield i ja pracowaliśmy nad listem do Obamy i Clintona. Podpisało go około 150 nauczycieli buddyjskich. Oczywiście nic ich to nie kosztowało, ale przynajmniej podjęliśmy małe, symboliczne działanie. Wyraziliśmy nasze stanowisko. Zasadniczo prosiliśmy, żeby nie uznali tych wyborów za legalne, oraz, aby zaapelowali o uwolnienie więźniów politycznych, co też zrobili. Było dla mnie zadziwiające, jak szybko ludzie zareagowali. Zmiana klimatu, rzecz jasna, nie jest kwestią typową. Zajmując właściwe stanowisko w sprawie państwowych represji w Birmie, tak naprawdę niczym nie ryzykujesz. Zajęcie stanowiska w kwestii zmiany klimatu — jeśli naprawdę dobrze to przemyślisz — oznacza rezygnację z pewnych rodzajów przywilejów, które możesz utożsamiać z jakością życia. Może to wiązać się z koniecznością podjęcia trudnych wyborów.

Buddyzm zaangażowany i buddyzm zaangażowany społecznie, rozpoznaje konieczność ciągłego dostosowywania nauk Buddy  do warunków  społecznych.  Buddyzm  czasów Buddy był doskonale dostrojony do ówczesnego społeczeństwa i dostarczał  lekarstwa społeczeństwu, które go otaczało. Podobnie było z buddyzmem chińskim i japońskim.  W zakresie w jakim były to religie zorganizowane, prawie zawsze  pojawiały się aspekty problematyczne. Czytaj dalej Hozan Alan Senauke: Nie budzimy się sami

Prestiżowa Nagroda Goldmana dla aktywistki antyłupkowej

Amerykańska prawniczka pomagająca społecznościom lokalnym w USA w walce z wydobyciem gazu łupkowego i ropy łupkowej metodą szczelinowania hydraulicznego , Helen Slottje została uhonorowana prestiżową ekologiczną Nagrodą Goldmana.

photo.goldmanprize.org
photo.goldmanprize.org

Amerykańska prawniczka pomagająca społecznościom lokalnym w USA w walce z wydobyciem gazu łupkowego i ropy łupkowej metodą szczelinowania hydraulicznego, Helen Slottje  została uhonorowana prestiżową  ekologiczną Nagrodą   Goldmana. Nagroda Goldmana (Goldman Environmental Award), nazywana często “ekologicznym Noblem”, jest największą  i najpoważniejszą światową  nagrodą  w dziedzinie ekologii. Co roku otrzymuje ją 6 osób, określanych mianem “ekologicznych bohaterów”  — przedstawicielki i przedstawiciele każdego z zamieszkałych  kontynentów —  które dzięki  swojej ciężkiej i długotrwałej pracy, często kosztem ogromnego  osobistego ryzyka, w sposób znaczący  przyczyniły się do  zachowania  i polepszenia stanu  środowiska naturalnego. 

Helen Slottje nazywana jest architektką strategii walki o wprowadzenie zakazu szczelinowania w stanie Nowy Jork. Wraz z mężem Davidem, posługując się zapisem w stanowej konstytucji, dającym    samorządom prawo do podejmowania decyzji w sprawie  miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,  prowadziła bezpłatną pomoc prawną dla  społeczności w całym stanie Nowy Jork, broniących się przed przedsiębiorstwami wydobywczymi poprzez wprowadzanie  lokalnych zakazów wydobycia gazu łupkowego i ropy łupkowej metodą szczelinowania hydraulicznego.  Jej praca  utorowała drogę dla wprowadzenia 75 całkowitych  zakazów i 102 moratoriów na szczelinowanie w stanie Nowy Jork  oraz zainspirowała do podobnych działań  społeczności w całych Stanach Zjednoczonych:  w  Pensylwanii, Ohio, Kolorado, Kalifornii a nawet w Teksasie.

Helen Slottje pracowała jako prawnik korporacyjny w dużej firmie prawniczej w Bostonie, gdzie poznała swojego przyszłego  męża Davida,  który był jej kolegą z pracy.  Helen porzuciła swoją korporacyjną praktykę prawniczą i przeprowadziła się do Ithaca, małej miejscowości  położonej 350 kilometrów na północny wschód od Nowego Jorku, gdzie wcześniej przeniósł się David, aby rozpocząć pracą w firmie rodzinnej. Zakochali się w wiejskim i małomiasteczkowym uroku regionu Finger Lakes i  postanowili zostać tu na dobre. Na wiosnę 2009 roku Slottje  zobaczyła w lokalnej gazecie ogłoszenie o spotkaniu  w sprawie poszukiwania  gazu łupkowego, zorganizowanym przez lokalną społeczność. Poszła na spotkanie powodowana ciekawością i wróciła z niego wstrząśnięta tym, co zobaczyła. Przepiękne niegdyś tereny o nieskazitelne czystym środowisku, zeszpecone przez konstrukcje przemysłowe,  sprzęt do wykonywania odwiertów i doły z odpadami.  Rodziny pozostawione same sobie, zmuszone do życia z zanieczyszczoną wodą i powietrzem,  cierpiące z powodu problemów zdrowotnych na skutek szczelinowania.  Jej przerażenie zamieniło się w postanowienie i zdecydowała się pozostać w Ithaca, aby pomóc lokalnym społecznościom w ich walce ze szczelinowaniem.

Jej pierwszym projektem jako wolontariuszki  było przygotowanie sprawy sądowej  przeciwko budowie przez firmę gazową  kompleksu przemysłowego na terenie opuszczonego terenu wojskowego w pobliskim mieście Horseheads.  Sprawa została ostatecznie  wygrana przez przedsiębiorstwo, lecz Slottje  zorientowała się, że można użyć miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i przepisów dotyczących przeznaczenia gruntów do skutecznego wprowadzenia zakazu szczelinowania.  Najpierw przedyskutowała swój pomysł z członkami grupy obywatelskiego sprzeciwu przeciwko szczelinowaniu w mieście Ulisses, i wraz  ze swoim mężem Davidem pomogła jej w przygotowaniu miejscowego zakazu stosowania tej technologii.  Inicjatywa spotkała się z ogromnym poparciem  lokalnej społeczności,  została napisana petycja   o zakaz szczelinowania, którą podpisało większość mieszkańców. Wkrótce  obywatele miast w całym stanie zaczęli przygotowywać podobne petycje. Przez następnych kilka miesięcy Slottje jeździła setki kilometrów z miasta do miasta udzielając setek godzin bezpłatnych porad prawnych na spotkaniach społeczności.

Podczas gdy  za tą strategią opowiedziała się większość obywateli i zarządów miast, przemysł gazowy otwarcie  kpił ze Slottje i groził jej.  Była ofiarą napaści słownych, śledzono jej samochód, gdy wracała w nocy ze spotkań grup obywatelskich i usiłowano zastraszyć.

Kiedy zarząd miasta Dryden wprowadził  jednogłośnie zakaz szczelinowania w 2011  roku, przemysł gazowy pozwał miasto do sądu.  Wyrok sądu pierwszej instancji był korzystny dla miasta, przedsiębiorstwa gazowe złożyły apelację, którą również przegrały. Sprawa jest w tej chwili rozpatrywana przez stanowy sąd najwyższy.

Na podstawie innowacyjnych  ram prawnych  stworzonych przez Slottje, ponad 170 miast w całym stanie Nowy Jork uchwaliło lokalne prawa zakazujące wydobycia gazu łupkowego i ropy łupkowej metodą szczelinowania.  O wiele więcej, zainspirowanych sukcesem małych miast zwyciężających w walce z potężnymi korporacjami, pracuje nad wprowadzeniem podobnych zakazów.  Ich praca stanowi jednocześnie inspirację dla organizacji obywatelskich w innych stanach, szukających sposobu na uregulowanie szczelinowania.

Slottje zapowiedziała,  że użyje prestiżu oraz pieniędzy (175 000 dolarów) związanych  z otrzymaniem nagrody dla popularyzacji swojej kampanii na całym świecie.

Szczelinowanie jest symptomem o wiele większego problemu w naszym społeczeństwie — oligarchii, całkowitego oddzielenia ludzi podejmujących decyzje od tych, których życia te decyzje dotyczą”,  powiedziała.

Jan Skoczylas

na podstawie: goldmanprize.org,  www.nofrackingway.us

źródło: gazlupkowy.info.pl

zobacz także: Żurawlów: Apel do społeczeństwa

Matka , która odważyła się stanąć do walki z Monsanto, uhonorowana prestiżową ekologiczną Nagrodą  Goldmana

Żurawlów: apel do społeczeństwa

Czy słyszeliście o gazie łupkowym? Czy słyszeliście o technologii wydobycia? Czy słyszeliście o proteście rolników w Żurawlowie?

971468_280802672063956_75257188_n-300x234Czy słyszeliście o gazie łupkowym?

Na pewno tak — to bogactwo, które mamy na wyciągnięcie ręki.

Czy słyszeliście o technologii wydobycia?

Pewnie tak — niewielka ingerencja w środowisko, technologia zapewniająca pełne bezpieczeństwo, przejściowe zmiany w krajobrazie…

Czy słyszeliście o proteście rolników w Żurawlowie?

Może co nieco —  grupa zmanipulowanych, upartych wieśniaków, która nie chce bogatego inwestora w swojej wsi.

Jeżeli taka jest wasza wiedza, to jest ona zgodna z wiedzą zdecydowanej większości Polaków.

Nie wiemy już, jakimi słowami mówić do Was. Od 10 miesięcy kontynuujemy aktywny protest przeciwko działaniom firmy CHEVRON, która prowadzi poszukiwania gazu łupkowego w naszej gminie. Od 10 miesięcy mówimy, piszemy, krzyczymy, prosimy, aby urzędnicy, politycy, dziennikarze, działacze społeczni i tzw. zwykli obywatele zastanowili się nad argumentami, którymi się posługujemy. Ostrzegaliśmy już przed:

  • arogancją koncernu, który łamiąc prawo i zupełnie nie licząc się z mieszkańcami daje nam przedsmak przyszłej “współpracy”. Jak do tej pory “współpraca” ta sprowadza się do spotkań w sądzie, gdzie występujemy w roli OSKARŻONYCH, mimo, że firma dotąd nie potrafi zgromadzić dokumentów, które uprawniałyby ją do prowadzenia wierceń;
  • tym, że nasze ziemie na Zamojszczyźnie należą do najżyźniejszych w Polsce, a przy gęstości odwiertów, które będą konieczne do eksploatacji złoża, stracimy możliwość jej uprawiania;
  • możliwością skażenia wód podziemnych, opierając się na doświadczeniach amerykańskich (w samej Pensylwanii złożono w 2012 roku -499, a w 2013 roku- 398 doniesień o skażeniu wód). Cała Lubelszczyzna znajduje się na Głównych Zbiornikach Wód Podziemnych, które są rezerwuarem wody pitnej również dla przyszłych pokoleń. Wystarczy awaria jednego odwiertu, by doszło do nieodwracalnych szkód;
  • produkcją ogromnych ilości toksycznych ścieków, przy braku technologii ich skutecznego oczyszczenia;
  • przymusowymi wywłaszczeniami, bo udokumentowane złoże staje się celem publicznym (koncesje na gaz łupkowy zajmują ok. 1/3 powierzchni Polski);
  • planami rozpoczęcia poszukiwań gazu w samym sercu Roztocza (gmina Susiec);
  • hałasem, rozjeżdżonymi przez cysterny drogami, zniszczoną infrastrukturą…

I co? I nic. Sprawy, które powinny wstrząsać i nie pozwolić spokojnie zasnąć, prawie nikogo nie obchodzą. Śpijcie dalej, drodzy państwo. Niech do snu utulą Was słowa A. Jagusiewicza, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (sic!): “Kontrole wobec przedsiębiorców poszukujących i rozpoznających złoża gazu z łupków, powinny być dla nich przyjazne i żadnym wypadku nie zniechęcać ich do dalszej eksploatacji tego surowca”.

Proszę pamiętać o głównym przesłaniu urzędnika, zajmującego się ochroną środowiska: NIE WOLNO ZNIECHĘCAĆ INWESTORA!

W tym właśnie kierunku od kilku lat zmierza proces legislacyjny w Polsce. Główny Geolog Kraju S. Brodziński stwierdził wprost, że należy dokonać takich regulacji prawnych, aby przeciwnicy gazu łupkowego nie mogli używać prawa w celu zablokowania procesu wydobycia. Jesteśmy przekonani, że moment przebudzenia nie będzie przyjemny. Jeżeli złoża w Polsce okażą się perspektywiczne i opłacalne, koncerny wydobywcze nie będą miały “nieprzyjemności” związanych z uciążliwymi kontrolami, zainteresowanie społeczeństwa będzie tak nikłe, jak do tej pory, a przepisy prawa zablokują możliwość prowadzenia skutecznego protestu, to… No właśnie, to co? Może warto zapytać mieszkańca Ekwadoru lub Nigerii co będzie dalej.

Nie prosimy już nawet o wsparcie naszego protestu. Od tylu miesięcy to robiliśmy, że wiemy, iż jest to mało skuteczne. Prosimy o wyłączenie TV i włączenie myślenia (jest to hasło jednego z niezależnych portali internetowych) i całkowicie samodzielne zainteresowanie się przyszłym gazowym Eldorado w Polsce i tym, w jakim celu rozmontowywane są w naszym kraju resztki demokracji. Eldorado? Być może tak —  ale dla kogo?

Mieszkańcy protestujący w Żurawlowie, gmina Grabowiec, powiat zamojski

http://www.facebook.com/OccupyChevronPL
http://occupychevron.tumblr.com/

źródło: zielonewiadomosci.pl

zobacz także: Buddyjska świątynia zen zagrożona  z powodu wydobycia gazu łupkowego: List otwarty

Frack Democracy” — film dokumentalny Lecha Kowalskiego o protestach w  Żurawlowie, w Balcombe w Anglii  i w Pungesti w Rumunii 

Ekspert ONZ: demokracja i różnorodność kluczowe dla rozwiązania problemu głodu na świecie

Genewa, 10 marca 2014 — Specjalny Sprawozdawca ONZ ds. prawa do żywności, Olivier De Schuter zaapelował dzisiaj o radykalną i demokratyczną zmianę światowych systemów żywnościowych, tak by zagwarantować wszystkim ludziom dostęp do odpowiedniej żywności i wolności od głodu, co jest jednym z podstawowych praw człowieka.

Genewa, 10 marca 2014 — Specjalny Sprawozdawca ONZ  ds. prawa do żywności, Olivier De Schutter zaapelował dzisiaj o radykalną i demokratyczną zmianę światowych systemów żywnościowych, tak by zagwarantować  wszystkim ludziom dostęp do odpowiedniej żywności i wolności od głodu, co jest jednym z  podstawowych praw człowieka. Czytaj dalej Ekspert ONZ: demokracja i różnorodność kluczowe dla rozwiązania problemu głodu na świecie

J.Ś. Dalajlama: Wojna jest anachronicznym sposobem rozwiązywania konfliktów

Zastanówmy się teraz, kto najbardziej cierpi na skutek wojen. Jeśli nastąpi rozlew krwi, ludzie posiadający władzę i ci, którzy są za to odpowiedzialni, zawsze znajdą dla siebie bezpieczne miejsce, unikną będącej jego konsekwencją niedoli. Zawsze się jakoś zabezpieczą, jak nie w ten sposób, to w inny. A co z biednymi, bezbronnymi ludźmi, dziećmi, ludźmi starymi i niedołężnymi? To oni właśnie najbardziej odczują skutki spustoszenia. Pociski i kule nie rozróżniają pomiędzy niewinnymi a winnymi. Pocisk, kiedy zostanie wystrzelony, nie okaże szacunku niewinnemu, biednemu, bezbronnemu ani godnemu współczucia. Tak więc prawdziwymi przegranymi będą biedni i bezbronni, ci którzy są całkowicie niewinni, i ci którzy ledwie wiążą koniec z końcem.

Foto: Charles LeBlanc/Flickr/Creative Commons
Foto: Charles LeBlanc/Flickr/Creative Commons

Zastanówmy się teraz, kto najbardziej cierpi na skutek wojen. Jeśli nastąpi rozlew krwi, ludzie posiadający władzę i ci, którzy są za to odpowiedzialni, zawsze znajdą dla siebie bezpieczne miejsce, unikną będącej jego konsekwencją niedoli. Zawsze się jakoś zabezpieczą, jak nie w ten sposób, to w inny. A co z biednymi, bezbronnymi ludźmi, dziećmi, ludźmi starymi i niedołężnymi? To oni właśnie najbardziej odczują skutki spustoszenia. Pociski i kule nie rozróżniają pomiędzy niewinnymi a winnymi. Pocisk, kiedy zostanie wystrzelony, nie okaże szacunku niewinnemu, biednemu, bezbronnemu ani godnemu współczucia. Tak więc prawdziwymi przegranymi będą biedni i bezbronni, ci, którzy są całkowicie niewinni, i ci, którzy ledwie wiążą koniec z końcem. Czytaj dalej J.Ś. Dalajlama: Wojna jest anachronicznym sposobem rozwiązywania konfliktów